Blog

medaille

Hardlopen met papa

on 4 juni 2015

‘Papa, mag ik ook mee?’ Mijn zoontje van inmiddels bijna 4 vraagt het dikwijls. Hij wil mee hardlopen. Net zo ver en net zo lang als papa. Want dan krijgt ook hij een medaille. Dat ik die medaille niet iedere keer in ontvangst neem wanneer ik mijn rondje polder gemaakt heb, zit natuurlijk niet tussen zijn oren. Daar zit het beeld van zijn stoere papa die 3 keer per week door uitzinnig klappend publiek aangemoedigd een finishlijn passeert, waarna hij een medaille omgehangen krijgt. En ik kan het hem niet kwalijk nemen.

Hoe mooi is het dan ook wanneer ik vorig jaar na mijn voorjaarsmarathon erop wordt geattendeerd dat de Halve Marathon Oostland een 2e editie zal krijgen? Inclusief Kidsrun! Ik schrijf mijzelf in voor de 21,1 kilometer omdat dit prima past in mijn schema voor de marathon van Amsterdam half oktober en schrijf de kleine in voor de 1,1 kilometer van de Kidsrun.

Apetrots is hij die dag in september wanneer hij net als papa aan het eind van de morgen zijn startnummer krijgt opgespeld. Apetrots is hij ook wanneer hij met papa, mama, oma en kleine broer naar de start wandelt. ‘Ik ga hardlopen met papa!’ roept hij naar zomaar een voorbijganger. Die glimlacht en steekt een duim op. Wanneer hij ziet dat hij lang niet de enige is die gaat hardlopen, lijkt hij wat toch wat nerveus te worden. Maar van die nervositeit is niets meer te bekennen zodra het pistool klinkt. Luid schaterend legt hij samen met mij het parcours over de Kerkweg, de Stationsstraat en het Emmapark af. Onderweg worden we toegejuicht door het publiek en mijn kleine kan zijn lol niet op. Al helemaal niet wanneer hij na zijn finish die felbegeerde medaille omgehangen krijgt. Apetrots is hij. En zijn papa al helemaal…

Piet van AdrichemHardlopen met papa